อย่าเสียดาย

วันนี้เริ่มเขียนบล็อกนี้เป็นวันแรกเป็นวันที่สับสน ว้าวุ่นใจ มากมายยิ่งนัก ไม่มีคำใดๆมาอธิบายสภาพจิตใจในตอนนี้อีกแล้ว เรื่องของเรื่องก็คือ เรามีแฟนแล้วนะแล้วมีคนอีกคนหนึ่งมารักเราเพิ่ม ทีนี้เป็นเรื่องละ ฉันพยายามจะรักให้ได้ทั้งสองคน แต่....... มันเป็นไปไม่ได้เลย ฉันไม่สามารถพอมันทำให้ฉันได้รู้ว่ามนุษย์อย่างฉันนั้น รักได้แค่คนเดียวเท่านั้น แล้วฉันต้องเลือกใช่ไหม แล้วฉันต้องเลือกใครละ คนเก่าก็รัก คนใหม่ก็รัก สับสนแท้ คนเก่าน่ารักกว่าคนใหม่เยอะ แต่คนใหม่เข้าใจเรากว่าเยอะ ดีไปคนละทาง สำหรับคนเก่านั้นเธอมีความใฝ่ฝันที่สวยงาม เธอรักฉัน เธอเป็นคนดี และเธอไม่มีใครแล้วนอกจากฉัน ในความคิดฉันแล้วเธอไปกับฉันแล้วเธอจะลำบากในวันข้างหน้าแน่นอน ฉันจึงคิดว่าเธอควรไปเจอคนที่ดีกว่าฉัน พร้อมกว่าฉัน เธอจะไ้ด้ทำความฝัีนของเธอให้เป็นจริง ทิ้งฉันไว้ตรงนี้ แต่............... ฉันไม่เคยถามเธอว่า เธอคิดแบบนั้นหรือเปล่า มันยุติธรรมกับเธอแล้วหรือ ฉันเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า ที่คิดเหตุผลเหล่านี้เพื่อไปจากเธอ ทิ้งเธอ ถ้าเธอไปเจอคนที่ดีกว่าก็ดีไป แต่ถ้าเธอไปเจอคนที่เลวกว่าล่ะ เธอจะทนได้หรือ ในเมื่อฉันห่วงเธอแล้วทำไมฉันไม่อยู่กับเธอล่ะ สิ่งเดียวที่ฉันกลัวคือ วันหนึ่งฉันไม่สามารถเป็นอย่างที่เธอฝัน พอวันนั้นแล้วเราไม่สามารถกลับมาแก้ไขอะไรได้อีก มันทำให้เธอเสียโอกาศ เสียเวลา ที่ต้องมาจมปลักอยู่กับฉัน .........ฉันหวังดีนะ ที่จะบอกกับเธอว่า